Als je jong bent heb je geen idee. Je leeft, je eet, je gaat naar school, studeert, ontwikkelt hobby’s, je sport, je ontspant, maakt vrienden, je bent beïnvloedbaar. Je bewondert jouw ouders, ook al doen ze soms dingen verkeerd. Als zij van jou houden, lief voor je zijn, dan houd je onvoorwaardelijk van ze. Zij voeden jou, ze leren jou, ze bepalen jouw ritme. Jouw wereld wordt gecreëerd, jouw normaal wordt gevormd.
Als een ouder te zwaar is, dan zie je met regelmaat dat kinderen ook overgewicht ontwikkelen. Hoe kan dat? Vaak heeft dit te maken met het overnemen van gewoontes. Als een ouder gewend is bijvoorbeeld om veel op de bank te eten en niet te sporten, dan zal een kind dit als normaal gaan ervaren. Zeker als er periodes zijn waarop een ouder wel probeert te gaan sporten en dit gepaard gaat met veel gemopper; er is flinke tegenzin en dit hoort het hele gezin. Een kind gaat sporten zien als iets negatiefs. En zal dit niet graag uit zichzelf gaan doen. Als een ouder gewend is veel tussendoortjes te eten op een dag en/of veel te snoepen, dan zal een kind hier ook om vragen. Sterker nog, vaak zal een ouder een kind ook lekkers geven. Want zeg nou zelf; zelf snoepen maar je kind er van weghouden; dat is toch zielig? Dan hebben we met zijn allen ook nog de bizarre gewoonte ontwikkeld om kinderen te troosten met lekkers of ze te belonen met lekkers voor goed gedrag enz. Je wordt hun grootste vriend, ondanks gemopper en weinig aandacht.
Zelf heb ik dit ook een periode ervaren. Tijdens de tropenjaren was alles zwaarder; een baan, kinderen, gebroken nachten, weinig/ geen tijd voor mezelf; ik gunde mezelf ook steeds vaker zoet. En ik ging het mijn kinderen ook gunnen. En dat terwijl ik onze oudste nog keurig te eten gaf, de eerste jaren van haar leven; een gezonde basis, want dat is wat kinderen nodig hadden. Maar toen onze tweede en ook derde geboren waren, kon ik het ‘stiekem snoepen’ niet altijd meer voor ze verbergen. En ach, bij andere vriendjes en vriendinnetjes werd ook altijd limo gedronken en gesnoept na schooltijd. Dus was het eigenlijk heel erg gek dat dat bij ons niet mocht. Zo slopen de zoete gewoontes erin; een bakje lekkers (een koekje + chocolaatje + rozijntjes enz) uit school met limonade en om 16 uur standaard 1-2 snoepjes uit de pot. Gewoontes die ingesleten waren en waar de kinderen standaard naar uit gingen kijken en om gingen vragen, vaak zelfs zeuren. Ze werden er niet vrolijker van, op een gegeven moment was dit nooit genoeg. Zeker op dagen dat zij zich verveelden, bleven ze om meer vragen. En daar werd ik dan vaak weer brommerig van. Als ik niet lekker in mijn vel zat en weinig prikkels kon verdragen, dan stopte ik hen gauw wat lekkers toe, zodat ze weer even lief gingen spelen. Echt verschrikkelijk als ik daar nu over nadenk.
Toen ik me realiseerde dat het anders kon, ook voor hen, ben ik onze gewoontes gaan veranderen. Hoezo zielig als een kind niets lekkers mag? Natuurlijk mogen ook onze kinderen dat nog. Maar niet elke dag en de hele dag. Waarom gunnen we onszelf (en onze kinderen) elke dag wat lekkers, of heel veel lekkers? Waarom limonade terwijl water met stip de beste basis is? Nu vragen ze er bijna nooit meer om, tenzij er vriendjes zijn die ze op het idee brengen. Onze kinderen weten dat het in het weekend of op een feestelijk moment wel mag. En dat voelt voor iedereen helemaal ok. Een kind zal altijd de voorkeur hebben voor lekkers boven gezonde snacks, dat snappen we allemaal. Maar we weten ook allemaal dat het ontwikkelen van een ongezonde gewoonte kan leiden tot veel ellende. Waarom doen we dit dan? Dat is de vinger op de zere plek; het ligt heel vaak aan ons. Aan alles wat we zelf gewend zijn, tradities die we hebben en gewoontes/ associaties die we ontwikkeld hebben. Patronen die we heel graag willen veranderen, maar wat zo moeilijk blijkt.
Een kind heeft liefde en aandacht nodig. Een knuffel, samen spelen, lachen, plezier maken. Een voorbeeldfiguur waarmee hij of zij de beste versie van zichzelf kan worden en blijven. Een gezonde basis helpt hier zo enorm bij.
Begin dus bij jezelf. Gun jezelf én jouw kids/ partner de beste versie van jou!