Het is ongelooflijk wat het moederschap met je doet. Een kinderwens, de weg naar zwanger worden, zwanger zijn en je draai vinden als jonge moeder, samen met kersverse papa. Het was intens. Hoe ik me ook had voorbereid; het was compleet anders toen het eenmaal zover was. Terwijl ik mijn kinderen zoveel mogelijk rust, reinheid en regelmaat bood, omdat ze het hier echt goed op deden, zette ik mijzelf steeds meer op de laatste plaats. Omdat de kraamhulp me al bij onze eerste adviseerde meer te eten in verband met borstvoeding, koos ik ook steeds vaker voor comfortfood. Want ik sliep weinig, was druk met alle ballen hoog houden (werk, gezin, huishouden) en vond dat ik dat daarom verdiende. Je zag het immers toch niet terug in mijn gewicht, mazzel die ik had. Ik heb toen compleet onderschat dat die ongezonde gewoonte uit kon lopen op een blijvend probleem. Ik zorgde dat mijn kinderen de beste voeding kregen, ook zelf hielden mijn man en ik daarvan. Maar de tussendoortjes werden een soort blijvend feit, ook nadat ik die eigenlijk niet meer nodig had. Ik verlangde er elke dag weer naar, koos steeds vaker voor producten met zoetstoffen om mijn gewicht maar onder controle te houden en verving gezonde dingen door zoete alternatieven. Want tja; twee plakken kerstbrood met boter en spijs zal ongeveer net zo hoog in calorieën zijn als 3 boterhammen met pindakaas/ gerookte zalm of tonijn, om maar iets voedzaams te noemen. Hoewel ik tevreden was over de keuzes die ik maakte en de kinderen groter werden, voelde ik me ook steeds slechter. Ik werd moe, terwijl ik beter sliep vanwege minder gebroken nachten. Ik had steeds minder energie, terwijl ik regelmatig sportte. Kreeg last van mijn darmen en was steeds vaker down, werd ‘s nachts vaak zwetend wakker. Kortom, ik werd er geen leuker mens van. Ik had toen nog werkelijk geen idee dat dit aan mijn voedingspatroon kon liggen. Van een vast patroon was eigenlijk ook geen sprake. Tenzij je hele dagen snaaien en met eten bezig zijn als een regelmaat wilt zien ;). Hoe ik het ook probeerde; ik kon er niet los van komen. Mijn suikerzoete duiveltje won het keer op keer van het energieke gezonde engeltje op mijn andere schouder. Ik baalde, maar het lukte me niet een gezond voedingspatroon vast te houden, hoe graag ik dit ook wilde. Ik kon geen afscheid nemen van al mijn zoete vrienden. Want ze leken zo onschuldig. Ik bleef immers op gewicht en veel mensen in mijn omgeving hadden bewondering voor mijn postuur en gezonde gewoontes. Want tja; naar anderen toe liet ik natuurlijk altijd vooral mijn gezonde kant zien. Om vervolgens in de avond weer voor de bijl te gaan. Overdag vulde ik mijn maag steeds met dingen als suikervrije drop, optimel vanille yoghurt of cola light enz. Achteraf ondervoede ik mezelf enorm. Ik zag het niet. Het werd steeds meer een chaos in mijn hoofd, om gek van te worden.
Nu, ruim twee jaar later, weet ik waarom het niet lukte, waarom ik keer op keer terugviel. Nu weet ik wat de drie R’s me brengen. En ja, dat klinkt in de oren van velen oersaai. Maar het is mede de basis van waarom ik nu zo stabiel ben en blijf in alles. En het voelt heerlijk. Het lukt me steeds beter me bij mijn eigen gevoel en keuzes te houden. Geloof me, de maatschappij is er helaas nog niet op ingericht. Aanbod van comfortfood, alcohol en eten gelinkt aan gezelligheid, het gemak… Het ‘hé doe eens gezellig’ en ‘jij kan het hebben’ komt vaak op mijn pad. Ik kan het nu heel goed bij de ander terugleggen. Want ik weet dat de structuur die ik nu heb, me helpt om zonder moeite mijn gezonde leefstijl vol te houden. En dus loop ik vaak over van energie, maar neem ik ook op tijd mijn rust als mijn lichaam dat aangeeft. Ik heb leren luisteren naar dat mooie lijf van mij. Het lijf dat ik jarenlang verkeerd heb verzorgd, weggecijferd en tekort gedaan. Natuurlijk zijn er de dipjes, maar die mogen er zijn, dat is menselijk. Ik ben trots tot in elke vezel in mijn lijf. Ik heb geleerd van het verleden en dat sterkt me in de keuzes die ik nu maak, elke dag opnieuw. Gezond oud worden, intens kunnen genieten, de tegenslagen die nog zullen komen accepteren en oprecht kunnen zeggen dat ik de beste versie van mijzelf kan zijn. Maar ook intens kan genieten van een zoetmoment, zonder te overeten. De rust terug in mijn hoofd. De oprechte aandacht voor mijn kinderen, ze bewust te volgen, ik gun het iedereen.